در روز سوم اين ماه سرور بانوان جهان مظلوم و در حالی که حق او غصب شده بود از دنيا رفت .بنابراين لازم است که شيعيان وفارار اين روز را از روزهای اندوه و مصيبت قرار دهند.زيرا اين روز برای بستگان آن حضرت دومين روز مصيبت بعد از رحلت رسول اکرم (ص)بودو اميرالمومنين بعد از وفات رسول خدا(ص)هيچ روزی را مصيبت وارتر و ناگوارتر از اين روز نديد.از دست دادن او به اندازه ای برای اميرالمومنين سخت بود که بر او نوحه خوانده ٬گريه کرده و از جدائی او شکايت می نمود و می فرمود:((جان من در زندان آه اندوهبار من است . کاش جانم با آه ها خارج می گرديد.بعد از تو خيری در زندگی نيست و گريه ام از ترس اين است که زندگی ام طولانی شود))ونيز می فرمود:((از دست دادن فاطمه بعد از احمد دليل بر اين است که هيچ دوستی جاويدان نمی ماندو چگونه زندگی گوارايت خواهد بود بعد از فقدان آنان٬به جانت سوگند٬اين چيزی است که اصلا امکان ندارد.انسان می خواهد دوستش نميرد ولی اين محال است))

اين مطلب ساده ای نيست که کسی مانند اميرالمومنينچنين سخنانی بگويد.عقل از درک اين کلمات ناتوان بوده و اين سخنان عظمت مقام زهرا(س)و فضل او را نزد خدا می رساند.زيرا اندوه او در اين مصيبت -با توجه به اينکه در صبر مانند کوه بلندی بود که طوفانها او را حرکت نمی دادندو هيچ چيزی او را در هم نمی شکست سيل از او جاری شده و پرنده ای به او نمی رسيد-از عجيب ترين عجائب است.و اگر فضل فاطمه در بالاترين درجه ای نبود که جزع نمودن برای او کار نيکوئی بودبه هيچ وجه اين جزع فراوان از اميرالمومنين ديده نمی شد.

بهر صورت شيعيان در اظهار حزن و اندوه و اقامه مجالس سوگواری در روز وفات آن حضرت و ذکر مصيبتهای او بايد اميرالمومنين را سرمشق خود قرار دهند.

نوشته شده توسط علي در پنجشنبه ۱٦ تیر ،۱۳۸٤ ساعت ۸:٥٤ ‎ب.ظ | لینک ثابت | پيام هاي ديگران ()