سيمائی که روايات از اوضاع جهان در هنگام ظهور ترسيم می کند به طور کلی بدين شرح می باشد:
روايات شريفه حاکی از اين است که انقلاب و حرکت ظهور حضرت مهدی (ارواحنا فداه)بعد از فراهم شدن مقدمات و آمادگيهای منطقه ای و جهانی از مکه آغاز می شودو طبق بيان روايات،در سطح جهانی،نبردی سخن بين روميان(غربيها)و بين بين ترکان و يا بين هواداران آنها که ظاهرا روسها باشند به وجود می آيد،تا جائی که به جنگ جهانی منجر می گردد.
اما در سطح منطقه،دو حکومت هوادار حضرت مهدی(ع)در ايران و يمن تشکيل خواهد شد...که ياران ايرانی آن حضرت مدتی قبل از ظهور،حکومت خويش را تاسيس نموده و درگير جنگ طولانی می شوندکه سرانجام در آن پيروز می گردند.
و اندک زمانی پيش از ظهور آن بزرگوار در بين ايرانيان دو شخصيت،با عنوان سيدخراسانی،رهبر سياسی و شعيب ابن صالح،رهبر نظامی ظاهر شده و ايرانيان تحت رهبری اين دو تن ، نقش مهمی را در حرکت ظهور آن حضرت ايفا خواهند نمود.
اما ياران يمنی وی ،قيام و انقلاب آنان ، چند ماه پيش از ظهور حضرت بوده و ظاهرا ايشان در سامان بخشيدن به خلاء سياسي که در حجاز به وجود می آيند همکاری می نمايد.
علت به وجود آمدن خلاء سياسی حجاز اين است که شاه نابخردی از خاندان فلان!که آخرين پادشاه حجاز می باشد کشته شده و بر سر جانشينی او اختلاف به وجود می آيد ؛به گونه ای که اين اختلاف تا ظهور حضرت مهدی ادامه خواهد يافت:
((آنگاه که مرگ عبدالله فرا رسد ، مردم در جانشينی او نسبت به هيچ کس به توافق نمی رسند و اين جريان تا ظهور حضرت صاحب الامر همچنان ادامه می يابد.عمر سلطنتهای چندين ساله به سر آمده،نوبت پادشاهی چند ماهه و چندين روزه فرا می رسد.ابوبصير گويد:پرسيدم:آيا اين وضع به طول می انجامد فرمود هرگز.))
قسمتی از مقاله علی کورانی در کتاب پيشگوئيها و آخر الزمان
نوشته شده توسط علي در شنبه ۱٥ امرداد ،۱۳۸٤ ساعت ٤:٢٩ ‎ب.ظ | لینک ثابت | پيام هاي ديگران ()