… بسم الله الرّحمن الرّحيم

الحمدلله ربّ العالمين وصلّى الله على خير خلقه محمّد وآله الطّاهرين

و بعد, بر طالبان نجات و سعادت ابدى مخفى نماناد كه اهل نجات دو طايفه مى باشند:

يك طايفه اصحاب يمين و طايفه ديگر مقرّبين اند و اگر طالب سعادت, عمل به وظيفه اصحاب يمين, كه ترك معصيت باشد, نمود از آنها خواهد شد.

مقرّبين, علاوه بر آنها وظيفه ديگر دارند كه غرض بيان آنها نيست.

اوّلاً, بايد فهميد كه اگر شخص انسانى فهميد حقارت و پستى خود را, هم بعد از آن فهميد عظمت و قدرت حضرت ملك الملوك را, البته خواهد فهميد كه قدم جرأت برداشتن و اقدام به معصيت نمودن در حضور چنين سلطان عظيم الشأن, در نهايت قبح و شناعت و بدبختى مى باشد; چرا غافل است از قدرت قادرى كه اگر اراده نمايد فناى همه موجودات را به محض اراده آن سلطان عظيم الشأن, همگى بر باد فنا رفته, ملحق به معدومات خواهد شد.

اين كه مى بينى معصيت در نظرت سهل شده, به جهت امورى چند است كه بعضى از آنها را ذكر مى كنيم:

اوّلاً, فكر خود را تماماً متوجّه به دنيا دنّى كرده اى. از اين جهت بالمرّه از نفع و ضرر اخروى غافل شده اى. نمى دانى چه بسيار بسيار منافع و سعادت ابديّه از تو فوت شد و چقدر ضررهاى بزرگ بسيار به خود, زده اى.

ثانياً, عجز و حاجت و فقر خودت را ملتفت نيستى كه ذرّه ذرّه بدنت به حفظ كاركنان او, كه ملائكه باشند, بر پاست.

ثالثاً, نمى دانى كه در هر آنى از آنات, درهر جزء از اجزاء بدنت, نعَم غير متناهيه, مرحمت از او شده و مى شود كه به بيان و بنان, ممكن نيست حصر آنها.

با اين حال, چگونه نعمت او را در معصيت او صرف مى كنى؟

رابعاً, چگونه غافلى از عقوبات سخت او, مگر نمى دانى كه ما بين مرگ و قيامت هزار غصّه هست و آسان ترين آنها تلخى جان كندن است. چرا از شدايد قيامت, غافلى؟ امان از روزى كه از دهشت و وحشت او, مقرّبين در خوف و اضطراب مى باشند. چرا نباشند؟ از روزى كه زمينش و هوايش آتش و جهنم به اطراف خلايق محيط و ملايك غلاظ و شداد در بگير و ببند. نيكان دروحشت واضطراب و بدان در شكنجه و عذاب, آفتاب در بالاى سر و زمين گرم تر از كوره آهنگر. خطر حساب از يك طرف و دهشت صراط از يك طرف و حال, كار هنوز به جهنّم نرسيده, از آتش و سلاسل و اغلال او بگويم يا از مار و عقربهايش بيان نمايم.

خلاصه, اينها, مختصر نويسى است و اين فقراتى كه گفته شد, از هزار يك بيان نشد.

تمام سفارشات اين بينوا, به تو اهتمام در ترك معصيت است.

اگر اين خدمت را انجام دادى, آخر الأمر تو را به جاهاى بلند خواهد رسانيد.

البتّه البته در اجتناب از معصيت كوتاهى مكن و اگر خداى نكرده معصيت كردى زود توبه نما و دو ركعت نماز به جا آور و بعد از نماز هفتاد مرتبه استغفار كن و سر به سجده بگذار و در سجده از حضرت پروردگار عفو بخواه و اميدوارم عفو بفرمايد.

* معاصى كبيره در بعضى رساله عمليه, ثبت شده ياد بگير و ترك نما. و زينهار پيرامون غيبت و دروغ و اذيت مگرد.

* اقلاّ يك ساعت به صبح مانده بيدار شو و سجده به جا بياور.

و آنچه در منهاج النجاة7 مرحوم ملا محسن فيض, رضوان اللّه جلّ جلاله عليه, مذكور است كافى و شافى است از براى عمل شب و روز تو, به همان نحو عمل نما.

* وسعى كن كه عمل و ذكرت به محض زبان نباشد و با حضور قلب باشد كه عمل بى حضور, اصلاح قلب نمى كند, اگر چه ثواب كمى دارد.

* البتّه البتّه از غذاى حرام فراركن. مخور مگر حلال.

* غذا را كم بخور, يعنى زياده برحاجت بُنيه مخور. نه چندان بخور كه ضعفت بياورد و به سبب ضعف از عبادت مانع شود.

هر قدر بتوانى روزه بگير به شرطى كه شب جاى روز را پر نكنى.

الحاصل, غذا به قدر حاجت بدن ممدوح و زياد, و كم هر دو مذموم.

* و شروع كن به نماز با قلب پاك از حقد و حسد وغَلّ و غش مسلمانان, و لباس و فرش و مكان نمازت بايد مباح باشد.

اگر چه مكان,غير محل جَبْهه [پيشانى] نجس بودنش به نجاست غير متعدّيه, نماز را باطل نمى كند, ولى نبودنش بهتر است.

و بايست, به نماز ايستادن بنده در حضور مولاى جليل, با گردن كج و قلب خاضع و خاشع.

* بعد از فريضه صبح, هفتاد مرتبه استغفار و صد مرتبه كلمه توحيد ودعاى مصباح مشهور بخوان و تسبيح سيّده نساء را بعد از فريضه ترك مكن.

* هر روز, هر قدر بتوانى, لااقل يك جزء قرآن با احترام و وضوع و خضوع و خشوع بخوان و در بين خواندن, حرف مزن, بگو به قدر ضرورت.

* و در وقت خواب, شهادت را بخوان و آية الكرسى و يك مرتبه فاتحه و چهار مرتبه سوره توحيد و پانزده مرتبه سوره قدر و آيه (شهداللّه) را بخوان و استغفار هم مناسب است.

و اگر بعضى از اوقات بتوانى سوره مباركه توحيد را صد مرتبه بخوانى بسيار خوب است.

و از يادمرگ غافل مشو.

و دست بر گونه راست گذاشته به طرف راست, با ياد خدا بخواب.

و از وصيت كردن غافل مشو.

* و ذكر مبارك (لا اله إلاّ انت سبحانك إنّى كنتُ من الظلمين) را هر قدر بخوانى و در هروقت, بسيار خوب است.

* . اولاً, در شب و شب جمعه در هر يك, صد مرتبه سوره مباركه قدر را بخوان و دعاى كميل را درهر شب جمعه ترك مكن و مناجات خمسة عشر را. حال تو با هر كدام از آنها مناسب باشد, لاسيما مناجات مساكين و تائبين و مفتقرين و مريدين و متوسلين و معتصمين را بسيار بخوان و دعاى صحيفه كامله هر كدام در مقام مناسب, بسيار خوب است.

* و در وقت عصر, هفتاد مرتبه استغفار و يك (سبحانه اللّه العظيم سبحان اللّه وبحمده) خوان و استغفارات خاصّه را هم بخوان و سجده طويله را فراموش مكن و قنوت طول دادن بسيار خوب است وهمه اينها با ترك معاصى, خوب است.

والسّلام على من اتّبع الهدى

نوشته شده توسط علي در یکشنبه ۱ آبان ،۱۳۸٤ ساعت ٦:٤٦ ‎ب.ظ | لینک ثابت | پيام هاي ديگران ()